ชีวิตที่ถูกทำให้สมบูรณ์ กับสิ่งที่เคยขาดหายไป

เปลี่ยนมุมมอง ปรับโฟกัสใหม่ ชีวิตจึงเปลี่ยนไปความคิด ก็เปลี่ยนใหม่ ทำให้มองเห็นคุณค่า และความหมายใหม่ ของชีวิต ที่สมบูรณ์แบบ อย่างแท้จริง ..... อ.พิศประไพ สาระศาลิน รองคณบดีฝ่ายวิชาการ คณะศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยรังสิต หนึ่งในคนไทย จำนวนไม่กี่คน ที่เคยเป็นผู้ออกแบบ บัตรอวยพรของ ฮอลมาร์ค อันเลื่องชื่อของสหรัฐอเมริกา       ด้วยใจรักงานศิลปะตั้งแต่เด็ก หลังจากจบมัธยมศึกษาตอนปลาย จากโรงเรียน เขมะสิริอนุสรณ์แล้ว อาจารย์พิศประไพ ได้ไปเรียนช่างศิลป์ และมหาวิทยาลัยศิลปากร ตามลำดับ เมื่อจบแล้ว จึงไปต่อปริญญาโท ด้านออกแบบตกแต่งภายใน ที่มหาวิทยาลัยแคนซัส เมืองลอเรนซ์ ประเทศสหรัฐอเมริกา เมื่อสำเร็จการศึกษาแล้ว ก็ได้เข้าทำงานที่บริษัท Hallmark Cards Corporation ในเมืองแคนซัสซิตี้ และทำงานที่นั่น 13 ปี

      อาจารย์พิศประไพเป็นผู้หญิงทำงาน เป็นผู้มีความทะเยอทะยานในชีวิตสูง จะทำอะไร จะต้องทำอย่าง ดีที่สุด สมบูรณ์แบบที่สุด ชนิดหาที่ติไม่ได้ ในความคิดของ อาจารย์แล้ว ทุกอย่างในชีวิต ต้องเพรียบพร้อม งานต้องดี ครอบครัวต้องดี ด้วยเหตุผลนี้เอง อาจารย์พิศประไพ จึงเป็นคนที่เครียดง่าย มีความกระวนกระวายสูง แม้ทุกอย่าง ในชีวิต ที่ อาจารย์ได้รับอยู่ ในขณะนั้น ล้วนพรั่งพร้อมไปทั้งสิ้น ไม่ว่าจะเป็น การทำงานที่ตนเองรัก ในบริษัทยักษ์ใหญ่ ในสหรัฐอเมริกา มีเงินเดือนสูง ทุกคนในบริษัทยอมรับในความสามารถ มีครอบครัวที่ดี มีสามีและลูกที่น่ารัก แต่อาจารย์ กลับรู้สึกว่า ชีวิตตนเองยังขาดอะไรอยู่ ชีวิตดูไม่สมบูรณ์ ทำให้อาจารย์คิดว่าอะไรที่ทำให้ชีวิต สมบูรณ์แบบได้

      "ในจังหวะนั้น ก็ได้รู้จักเพื่อนที่อเมริกาคนหนึ่ง เขาประสบความสำเร็จในชีวิต อย่างมาก และกำลังจะได้รับตำแหน่ง ใหญ่โตทางการเมือง เราก็ชื่นชม ว่าเขาสามารถทำสำเร็จ แต่ในทันทีที่เขาประกาศว่า เขากำลังจะได้รับตำแหน่ง อันยิ่งใหญ่นี้ เขาก็เสียชีวิตลง ในวันนั้น เขาช็อกตาย ที่สนามเทนนิส ทุกอย่างหมดความหมาย ไม่ว่าสิ่งที่เขากำลัง จะมี จะเป็น จะยิ่งใหญ่ ขนาดไหนก็ตาม เวลานั้น ทำให้เราต้องหยุดคิด คิดถึงสิ่งที่ตนเองกำลัง พยายาม ไขว่คว้า ทะเยอทะยาน อยากจะเป็นคนเก่ง เป็นคนที่ ประสบความสำเร็จ ในหน้าที่การงานสูงสุด สิ่งนี้ให้อะไรกับเรา สามารถทำให้ชีวิต มีความสุขได้จริงหรือเปล่า และเรากำลังแสวงหาอะไร ทำไปเพื่ออะไร วันหนึ่ง ก็คงมาถึง จุดที่เราจะต้อง เสียชีวิตอย่างเขาเหมือนกัน เพียงแต่ ไม่รู้จะเป็นวันไหนเท่านั้นเอง และเราทำความดี อะไรไว้บ้างแล้ว ในเวลานี้ พร้อมหรือเปล่า เมื่อความตายมาถึง จุดนี้เป็นจุดหักเห ที่ทำให้เป้าหมาย ของชีวิตเปลี่ยนไป เริ่มคิดถึง ชีวิตหลังความตาย ถามตัวเองว่า ถ้าเราตายวันนี้ เราจะไปไหน ตั้งคำถามขึ้นมา มากมาย แล้วก็พยายามหาคำตอบ ด้วยการพูดคุย กับคนที่มีความเชื่อต่างๆ กัน เวลานั้น เรารู้สึกกลัวมาก กลัวว่าทำความดีไว้ไม่พอ และยังมองว่า การมีชีวิตอยู่ เป็นความทุกข์ ไม่อยากเวียนว่ายตายเกิด มันไม่จบสิ้น หาทางออกไม่ได้ คิดมาก ถึงกับอยากตาย ทั้งๆ ที่ชีวิตไม่ได้มีปัญหาอะไรเลย ตรงกันข้าม เรามีทุกอย่าง พรั่งพร้อม แต่เกิดความ ไม่แน่ใจกับจุดโฟกัสเดิม ไม่แน่ใจ ว่างานที่ตัวเองอยากทำ อย่างนั้น อย่างนี้ จะเป็นสิ่งที่ นำไปสู่จุดหมายที่ต้องการ อย่างแท้จริงหรือไม่"

      ในเวลาเดียวกันนั้นเอง เพื่อน คริสเตียนคนหนึ่ง ของอาจารย์พิศประไพ ได้แนะนำ ให้อาจารย์ อ่านพระคริสตธรรมคัมภีร์ โดยเฉพาะ ในพระธรรมยอห์น บทที่ 10 ข้อ 10 ใจความว่า "เรา (พระเยซู) มาเพื่อพวกเขาจะได้ชีวิต และจะได้อย่างครบบริบูรณ์" ซึ่งจุดประกาย ความหวัง ในใจของอาจารย์ว่า หากมีพระเจ้าจริง พระเจ้าก็อาจเป็น คำตอบ สำหรับทุกอย่างในชีวิต และนำชีวิตของอาจารย์ให้ถึงความครบ บริบูรณ์ได้ อาจารย์พิศประไพ จึงเริ่มอ่านหนังสือ เกี่ยวกับชีวิตของผู้คนต่างๆ ที่มารู้จักพระเจ้า ศึกษา และสังเกตดูชีวิตคริสเตียน ว่าเขาทำอะไรกัน เชื่ออะไรกัน

      "คืนวันหนึ่ง ได้ตัดสินใจหยิบพระคัมภีร์มาอ่าน ซึ่งตั้งแต่เพื่อนให้พระคัมภีร์มา ก็ยังไม่เคยเปิดอ่านเลย ไม่กล้าอ่าน เหมือนกับความมืด ที่กลัวความสว่าง อ่านไปก็กลัวไป กลัวว่าจะเชื่อตามเขา พออ่านพระคัมภีร์ ก็รู้สึกเลยว่า เสียใจมาก กับความเป็นคนบาป จำได้ว่าร้องไห้เลย เสียใจที่เรา ไม่ได้รู้จักกับพระเจ้ามาตั้งนาน ความจริงเรามีพระเจ้า ที่ทรงดูแลเรา เอาใจใส่เรา ปรารถนาที่จะช่วยเรา แต่เราก็ปล่อยเวลามาตั้งนาน นานถึง 35 ปี (ปี 1985) เราถึงจะเปิดใจ และรู้จักความจริงในพระเจ้า ตื่นเต้นมาก พบแล้ว กับคำตอบชีวิต ที่เข้ามาเติมเต็ม ให้ชีวิตสู่ความสมบูรณ์ อย่างแท้จริง"

      "ตั้งแต่นั้นมา เมื่อเราให้พระเจ้า มาเป็นที่หนึ่งในชีวิต เราก็จัดลำดับ ทุกอย่าง ในชีวิตอย่างถูกต้อง เมื่อก่อน งานสำคัญที่สุด และครอบครัวเป็นรอง เราไปโฟกัส ให้ความสำคัญกับสิ่งที่เป็นรอง โฟกัสในจุดที่ผิด หลังจากที่ปรับ โฟกัสชีวิตของเราแล้ว เริ่มมีความรู้สึก รักครอบครัว รู้ว่าเราจะต้องให้เวลา ให้ความรัก กับครอบครัว เริ่มที่จะเข้าใจ ความรักอันไม่มีเงื่อนไข ที่พระเจ้าสอน เราจะต้องยอมรับทุกคน อย่างที่เขาเป็นอยู่ สามีเป็นคนที่รักครอบครัว เขาจะให้เวลา กับครอบครัว แต่เราจะทำแต่งาน ซึ่งมันไม่ถูกต้อง เพิ่งมารู้ตัวว่าสิ่งที่เราคิด เราทำ มันผิดจริงๆ ถ้าไม่มีพระเจ้าปรับให้ ก็คงจะไม่มีวันเข้าใจเลย เงินทอง และความสำเร็จที่ต้องการ ไม่ใช่เป็นเรื่องสำคัญ อีกต่อไป พระเจ้าสอนหลาย อย่างในชีวิต"

      หลังจากนั้นประมาณหนึ่งปี อาจารย์พิศประไพ ได้รับจดหมายจากคุณลุง ซึ่งเป็นผู้ก่อตั้ง มหาวิทยาลัยรังสิต ขอให้กลับมา ช่วยงานในมหาวิทยาลัย ซึ่งอาจารย์ได้ตอบรับ และมีความสุขกับการ เป็นครูที่นี่ ได้ถ่ายทอดสิ่งดีๆ ให้กับ ลูกศิษย์ มีโอกาสที่จะสอดแทรก คุณธรรมจริยธรรมของคริสเตียน รวมถึงเป้าหมายสูงสุด และความสำเร็จ ที่แท้จริงของชีวิต เข้าไปในการเรียนการสอนเสมอๆ

      "สำหรับครอบครัว ลูกสาวตัดสินใจ รับเชื่อตั้งแต่อายุ 5 ขวบ รับเชื่อพร้อมๆ กัน มาถึงเวลานี้ ก็เชื่อพระเจ้า มาแล้ว 18 ปี ปัจจุบันลูกสาวอายุ 23 ปี กำลังเรียนสถาปัตย์ปีที่ 5 อยู่ที่อเมริกา ส่วนสามี ไม่ได้เชื่อในตอนแรก แต่พอเราป่วย เขาก็ตัดสินใจรับเชื่อ ขอบคุณพระเจ้า สำหรับความเจ็บป่วยของตัวเอง ที่พระเจ้าอนุญาตให้เกิดขึ้น พระเจ้าสัญญา จะประทานสิ่งดีที่สุด ให้กับชีวิตของเรา พระองค์ก็ประทาน ให้กับเราจริงๆ ส่วนตัวแล้ว เราอธิษฐานเผื่อ ครอบครัวมาตลอด และขอบคุณพระเจ้าที่ในที่สุด เราก็เชื่อพระเจ้า กันทั้งครอบครัว ด้วยความสัตย์ซื่อของพระเจ้า พระองค์ได้ดูแล และนำพาเราทุกอย่าง ความรักของ พระองค์ได้เข้ามา เติมเต็มชีวิตของเรา ให้ถึงซึ่งความบริบูรณ์ และไม่มีสิ่งใด ที่จะทำให้เรา ขาดจากความรักอันสมบูรณ์ ของพระเจ้าได้"

"เพราะข้าพเจ้าเชื่อมั่นว่า แม้ความตาย หรือชีวิต หรือบรรดาทูตสวรรค์ หรือเทพเจ้า หรือสิ่งซึ่งมีอยู่
ในปัจจุบันนี้ หรือสิ่งซึ่งจะมีในภายหน้า หรือฤทธิ์เดชทั้งหลาย หรือซึ่งสูง หรือซึ่งลึก หรือสิ่งใดๆ อื่น
ที่ได้ทรงสร้างแล้วนั้น จะไม่สามารถ กระทำให้เราทั้งหลาย ขาดจากความรักของพระเจ้า
ซึ่งมีอยู่ในพระเยซูคริสต์ องค์พระผู้เป็นเจ้าของเราได้" [โรม 8:38-39]