อดีตเจ้าอาวาส ปัจจุบันศิษยาภิบาล

      ความจริงผมเองเคยบวชเรียนมาก็มาก 20 ปีคงไม่น้อยเหมือนกัน จนได้เป็นนักธรรมเอก จบเปรียญธรรม 4 เป็นเจ้าอาวาส เป็นเลขาเจ้าคณะอำเภอ เป็นที่แปลกใจ ของคนจำนวนมาก เหมือนกันว่า หลังจากที่ผมสึกแล้ว ทำไมผมยังดำเนินชีวิต เหลวแหลกแบบนี้ ผมเองก็ตอบไม่ได้เหมือนกัน ในขณะนั้น เพียงแต่คิดว่า อยากสนองตัณหา ของตนเอง ให้มันสุดๆไป หลังจากที่ ไม่ได้เจอะเจอกับมัน มานานแสนนาน หรืออยากจะได้ ห้วงเวลาของวัยรุ่น และวัยหนุ่มที่ขาดหายไป กลับคืนมา แต่แล้ววันหนึ่ง ผมเองกลับรู้สึกแปลกๆ รู้สึกเหงา อ้างว้าง โดดเดี่ยว ไม่รู้ว่าจะมีชีวิตอยู่เพื่ออะไรกันแน่

      จากนั้น ผมได้ย้ายตัวเอง มาอาศัยอยู่กับหลานที่กรุงเทพฯ ทุกครั้งที่ผมเห็นเขา เชื่อหรือพูดคุยกันถึง เรื่องของพระเยซูคริสต์ ผมจะโกรธมาก ด่าว่าพวกเค้าอย่างเสียๆ หายๆ "พวกเนรคุณ ไปนับถือศาสนาฝรั่ง ที่ไม่เห็นเข้าท่าเลย" ผมทำให้พวกเขาคิดมาก จนถึงกับร้องไห้หลายๆ ครั้งทีเดียว ยิ่งเวลาที่พวกเขา จะไปโบสถ์วันอาทิตย์ ผมยิ่งขัดขวางใหญ่เลย ขึ้นเสียงเอ็ดตะโรลั่น "เสียเวลา เสียเงิน ไปทำไมทุกอาทิตย์" แต่ผมก็ไม่สามารถทำอะไรพวกเขาได้ เหตุการณ์ยังคงดำเนินต่อไป แบบนี้ โดยที่พวกเขาเหล่านั้น ไม่ได้โต้ตอบแต่ประการใด
      ทุกวันพุธก็เหมือนกัน มีอาจารย์ เรวัฒน์ เทพจักร ศิษยาภิบาล ของคริสตจักร ก็มาสอนพระคัมภีร์ และอธิษฐานในบ้านเป็นประจำ ยิ่งทำให้ผมโกรธใหญ่ และมักจะหาเรื่อง ต่อสู้ขับไล่ ให้ออกจากบ้านเสมอๆ เรียกว่าทำหลายๆ วิธีแล้ว แต่ก็ไม่ได้ผล ดังนั้นคิดว่ามีทางเดียวคือ เราต้องแอบ เอาพระคริสตธรรมคัมภีร์ ของหลานๆ มาอ่าน เพื่อหาเหตุ ที่จะโจมตีอาจารย์เรวัฒน์ และหลานๆ ให้ได้ อย่างน้อย ก็จะได้รู้ว่าเค้าสอนอะไร และเขาเชื่ออะไรกันนักกันหนา

      วันนั้นผมเมามาก เพราะดวดมาตั้งแต่บ่ายแล้ว กำลังได้ที่พอดี เอาเบียร์มาเปิด โดยที่ขวดเบียร์ ยังแข็งตัวอยู่ ทันใดนั้น เสียงระเบิดเกิดขึ้น พร้อมทั้งระเบิดใส่หน้าผมอย่างจัง เศษแก้วแตกใส่ตาของผม ผมเจ็บเข้าไปในหัวใจ ทรมานมาก ถึงกับทรุดลงกองกับพื้น เอามือปิดตาไว้แน่น เลือดสดๆ ไหลออกมาจนรู้สึกได้ ผมคิดว่าแย่แล้ว เราต้องตาบอดอย่างแน่นอน ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดี นอกจากร้องครวญคราง ด้วยความเจ็บปวด แทบจะขาดใจ และสิ่งเดียว ที่แวบเข้ามาในสมองขณะนั้น ก็คือ บางทีพระเจ้าของหลานๆ คงช่วยผมได้ ดังนั้นผมแทบไม่ต้องคิด รีบอธิษฐานขอพระเจ้าช่วย เหมือนพวกหลานๆ ทำกัน ผมพูดว่า "พระเจ้า ถ้ามีจริง ขอช่วยผมนาย บุญกอง บุญทวีด้วย อย่าให้ตาบอดเลย" จากนั้น อาการเจ็บปวดก็บรรเทาลง และหลานๆ ก็พาผมไปโรงพยาบาลทันที และต่อมา ก็ทราบว่าพวกหลานๆ และพี่น้องที่คริสตจักร ได้ช่วยอธิษฐานเผื่อผม ในวันอาทิตย์ต่อมา อัศจรรย์ สรรเสริญพระเจ้า "ดวงตาของผมไม่บอด"
      หลังจากออกจากโรงพยาบาล หลานๆ ก็พาผมไปโบสถ์ ผมได้เห็นและสัมผัสถึงความรัก และการไม่แบ่งแยกชั้นวรรณะ แล้วผมก็กลับมาดูตัวเอง ตั้งแต่วันนั้น ผมรู้สึกเสียใจกับความบาป จึงอธิษฐานสารภาพบาป และต้อนรับพระเยซูคริสต์ พระเจ้า เข้าในชีวิต พระเจ้าทรงช่วยให้ผม เลิกทุกอย่างที่เคยเป็นมาได้ แม้แต่เรื่องการพนัน พระเจ้าทำให้ผมมีความหวัง มีเป้าหมายในชีวิต พบสันติสุขจริงในชีวิต ผ่านนาทีสยองนั้นมาได้
      หลังจากนั้น ผมก็ได้ถวายตัว ไปเรียนพระคริสต์ธรรม 3-4 ปีก็จบ ถึงแม้อายุจะย่างเข้า 48 ปีแล้ว ก็ไม่ได้เป็นอุปสรรคใดๆ ต่อการเรียน และได้แต่งงานมีครอบครัว เมื่ออายุ 51 ปี ปัจจุบัน เป็นศิษยาภิบาลของคริสตจักร สันติภาพดอยมนต์ อ.สตึก จ.บุรีรัมย์ หากท่านใดผ่านไปทางนั้นก็กรุณาแวะเยี่ยมเยียนร่วมนมัสการกับเราได้ ยินดีต้อนรับครับ