ทางสว่าง ไม่ใช่เรื่องของคนแก่เท่านั้น

      ผมเคยคิดว่าเรื่องของศาสนา เป็นเรื่องของคนที่มีอายุแล้วเท่านั้น เมื่อผมอายุมากแล้ว ก็ค่อยมาเรียนรู้ เกี่ยวกับเรื่องของศาสนา เพราะนั่นเป็นเรื่องที่น่าเบื่อมาก สำหรับผมในเวลานั้น

      เมื่อผมโตขึ้นเป็นวัยรุ่นจึงไม่ค่อยสนใจเกี่ยวกับเรื่องของศีลธรรม ดังนั้นผมจึงใช้ชีวิตอย่างไม่มีจุดหมาย คิดว่าอะไรเป็นสิ่งที่ทำให้ผมมีความสุข ผมก็จะทำในสิ่งนั้น ไม่ว่าจะผิดหรือถูก บางครั้งผมต้องอยู่กับยาเสพติด บางอย่างที่ทำให้ผมมีความสุข และกับเพื่อน ที่คิดว่าสิ่งเหล่านี้ เป็นความสุขในชีวิตของผม แต่มันก็เป็นแค่ความสุขเพียงชั่วคราว หลายครั้งที่ผมต้องทะเลาะกับแม่ เพราะเรื่องเกี่ยวกับความประพฤติของผม และทำให้แม่เสียใจมากในตัวผม

      จนในที่สุดก่อนที่ผมจะเรียนจบชั้นมัธยม แม่ผมก็เสียชีวิต ก่อนที่แม่จะสิ้นใจ แม่อยากให้ผมกลับตัวมาเป็นคนดี หลังจากนั้น ผมก็พยายาม ทำในสิ่งที่แม่ขอร้อง ให้สำเร็จ แต่ผมก็ทำไม่ได้ ผมกลับใช้ชีวิตแย่ลงกว่าเดิม

      เมื่อผมเรียนจบ พี่ชายซึ่งเป็นคริสเตียน ก็ได้พาผมเข้าเรียน ที่มหาวิทยาลัยรามคำแหง ผมมีโอกาสได้ใช้ชีวิต ร่วมกับคริสเตียน และเห็นชีวิตของคนเหล่านี้ ที่เต็มไปด้วยความรัก ที่มีให้กับผม และผมเอง ก็อยากเริ่มต้นชีวิตใหม่ ผมจึงได้เปิดใจสารภาพความผิดบาปทั้งสิ้น และทูลเชิญองค์พระเยซูคริสต์ ให้เข้ามาในชีวิตของผม ผมบอกว่า ถ้าพระองค์เป็นพระเจ้าที่แท้จริง โปรดเปลี่ยนแปลงชีวิตของผมด้วย

      หลังจากนั้นชีวิตของผมก็ค่อยๆ เริ่มเปลี่ยนไป ผมสามารถเลิกบุหรี่ และนิสัยที่ไม่ดีได้ ทั้งความคิดของผม ก็เปลี่ยนไปเกี่ยวกับเรื่องของพระเจ้า ผมได้เข้าใจว่า จริงแล้ว เรื่องของพระเจ้า ไม่ใช่เรื่องของศาสนา อย่างที่ผมเคยคิด แต่เป็นเรื่องของบุคคลคนหนึ่ง ที่ผมจะสามารถรู้จัก และมีความสัมพันธ์ด้วยได้ และเมื่อผมได้รู้จักพระองค์ ทำให้ผมพบความหมายของชีวิต และความสุขที่แท้จริง ทำให้เรื่องของพระเจ้า (พระเยซูคริสต์)

พระเยซูคริสต์ตรัสตอบว่า

"ทุกคนที่ดื่มน้ำนี้จะกระหายอีก แต่ผู้ที่ดื่มน้ำ ซึ่งเราจะให้แก่เขานั้น
จะไม่กระหายอีกเลย น้ำซึ่งเราจะให้เขานั้น
เป็นน้ำพุในตัว เขาพลุ่งขึ้นถึงชีวิตนิรันดร์" [ ยอห์น 4:13-14 ]